Op: Springtij Festival 2011: Zie http://www.springtijfestival.nl/2011
Tijd: zaterdag 1 oktober 2011, 13:00 – 14:15 uur
Plaats: Zeevaartschool, Terschelling
Methode: meditatie + open inquiry
Door Arthur ten Wolde
Deze Vrijplaats is bedoeld om jezelf en elkaar inzicht te geven in het omgaan met angst voor doemscenario's. Hoe ga je om met je gevoelens na het lezen van weinig opbeurende boeken zoals Zes Graden van Mark Lynas, over de gevolgen van klimaatverandering? Met de berichtenstroom over het uitsterven van soorten? En met de vele sombere toekomstscenario's van de Club van Rome naast slechts één duurzaam scenario, waar we niet op afstevenen? Sla je zulke berichtgeving over, word je er neerslachtig van? Hoe ervaar jij het, hoe ervaren anderen het, hoe kun je ermee omgaan en op een hoopvolle manier naar de toekomst kijken?
Om deze vragen te onderzoeken gebruiken we de methode van open inquiry zoals ontwikkeld en toegepast door A.H. Almaas en de Rhidwan school. Voor de precieze invulling van deze sessie heb ik dankbaar gebruik gemaakt van de input van Marlou Elsen. Na 15 minuten meditatie volgt een tweegesprek van twee keer 15 minuten waarbinnen aandachtig naar elkaar luisteren centraal staat. We beëindigen de sessie met een korte plenaire uitwisseling over eigen ervaringen.
Aanbevolen literatuur:
• De aarde heeft koorts, door Erik van Praag, Jan Paul van Soest, Judy McAllister. Dit boek bevat concrete handvatten voor het omgaan met angst voor klimaatverandering.
• The Power of Now: A Guide to Spiritual Enlightenment, door Eckhart Tolle
• Spacecruiser Inquiry, True Guidance for the Inner Journey, A.H. Almaas. Dit boek bevat vele praktische voorbeelden van open inquiries.
• The Pearl Beyond Price. Integration of Personality into Being: An Object-Relations Approach. A.H. Almaas
woensdag 28 september 2011
woensdag 21 september 2011
Duitse deskundigen: voorzichtig met nanomaterialen
Dit bericht is gepubliceerd op http://www.nanoplaza.nl/2011/09/duitse-deskundigen-voorzichtig-met-nanomaterialen/ op 21 september 2011
Begin september adviseerde de Duitse milieuadviesraad SRU (Sachverständigenrat für Umweltfragen) een voorzichtiger omgang met toepassingen van nanomaterialen. De EU-stoffenrichtlijn REACH moet voor nanomaterialen meer op het voorzorgbeginsel worden gebaseerd, aldus SRU. Deze dienen ook te worden geëtiketteerd, en de producttoelating en registratiesystemen vernieuwd. De aanbevelingen zijn opgenomen in een lijvig rapport over de huidige regelgeving op nanomaterialen in Duitsland. De SRU-raad, bestaande uit zeven milieudeskundigen, adviseert de Duitse regering.
Door Arthur ten Wolde*
Duitse en de EU-wetgeving voorzien op zichzelf al in een op voorzorg gebaseerde aanpak van nieuwe technologieën, stelt het rapport. Dit is vooral belangrijk voor nanotechnologie, die nieuwe risico’s oplevert en sneller producten ontwikkelt dan de methoden om de veiligheid daarvan te testen. De Europese Commissie herziet momenteel de behandeling van nanomaterialen in REACH als onderdeel van een bredere herziening.
De SRU wil dat nanodeeltjes afzonderlijk worden geregistreerd van de bulkvariant. Er moet ook een registratieplicht voor nanomaterialen komen, waarvan minder dan een ton per jaar in de EU wordt gemaakt of ingevoerd. Verder wordt gepleit voor een veiligheidsbeoordeling van nanostoffen, waarvoor theoretische – maar wel gefundeerde – reden tot zorg bestaat.
SRU stelt voor bedrijven die nanomaterialen vervaardigen of gebruiken automatisch te laten vallen onder het kader van de milieuwetgeving gericht op het minimaliseren van vervuilingsrisico’s. Ook moet er een semi-openbaar register voor producten komen die gefabriceerde nanodeeltjes bevatten. De Duitse minister van Milieu Norbert Röttgen is al verklaard voorstander van een productregistratie voor nanomaterialen. Ten slotte moet de EU-definitie van nanodeeltjes worden uitgebreid tot afmetingen tot 300 nanometer, in plaats van 100 nm.
Al met al vergaande en zinvolle aanbevelingen. Alleen etikettering lijkt minder relevant omdat de consument primair is gebaat bij veilige producten. En de bovengrens van 300 nm gaat wel erg ver.
De Duitse milieuorganisatie BUND herhaalde zijn oproep dat nanozilver moet worden verboden in consumentengoederen totdat er meer informatie beschikbaar is over de gezondheids- en milieu-effecten. Eerder bracht het Duitse BfR al negatief advies uit over nanozilver. Duitsland neemt duidelijk het voortouw in de discussie.
Intussen steggelt de EU maar door over de definitie van nanotechnologie. Nederland wacht af. Hopelijk legt dit advies ook Europees zoveel gewicht in de schaal dat er nu op afzienbare termijn eindelijk besluiten worden genomen over regelgeving die de consument afdoende zal beschermen. Een stevige stakeholderdiscussie over nanomaterialen zou dit kunnen bevorderen.
Begin september adviseerde de Duitse milieuadviesraad SRU (Sachverständigenrat für Umweltfragen) een voorzichtiger omgang met toepassingen van nanomaterialen. De EU-stoffenrichtlijn REACH moet voor nanomaterialen meer op het voorzorgbeginsel worden gebaseerd, aldus SRU. Deze dienen ook te worden geëtiketteerd, en de producttoelating en registratiesystemen vernieuwd. De aanbevelingen zijn opgenomen in een lijvig rapport over de huidige regelgeving op nanomaterialen in Duitsland. De SRU-raad, bestaande uit zeven milieudeskundigen, adviseert de Duitse regering.
Door Arthur ten Wolde*
Duitse en de EU-wetgeving voorzien op zichzelf al in een op voorzorg gebaseerde aanpak van nieuwe technologieën, stelt het rapport. Dit is vooral belangrijk voor nanotechnologie, die nieuwe risico’s oplevert en sneller producten ontwikkelt dan de methoden om de veiligheid daarvan te testen. De Europese Commissie herziet momenteel de behandeling van nanomaterialen in REACH als onderdeel van een bredere herziening.
De SRU wil dat nanodeeltjes afzonderlijk worden geregistreerd van de bulkvariant. Er moet ook een registratieplicht voor nanomaterialen komen, waarvan minder dan een ton per jaar in de EU wordt gemaakt of ingevoerd. Verder wordt gepleit voor een veiligheidsbeoordeling van nanostoffen, waarvoor theoretische – maar wel gefundeerde – reden tot zorg bestaat.
SRU stelt voor bedrijven die nanomaterialen vervaardigen of gebruiken automatisch te laten vallen onder het kader van de milieuwetgeving gericht op het minimaliseren van vervuilingsrisico’s. Ook moet er een semi-openbaar register voor producten komen die gefabriceerde nanodeeltjes bevatten. De Duitse minister van Milieu Norbert Röttgen is al verklaard voorstander van een productregistratie voor nanomaterialen. Ten slotte moet de EU-definitie van nanodeeltjes worden uitgebreid tot afmetingen tot 300 nanometer, in plaats van 100 nm.
Al met al vergaande en zinvolle aanbevelingen. Alleen etikettering lijkt minder relevant omdat de consument primair is gebaat bij veilige producten. En de bovengrens van 300 nm gaat wel erg ver.
De Duitse milieuorganisatie BUND herhaalde zijn oproep dat nanozilver moet worden verboden in consumentengoederen totdat er meer informatie beschikbaar is over de gezondheids- en milieu-effecten. Eerder bracht het Duitse BfR al negatief advies uit over nanozilver. Duitsland neemt duidelijk het voortouw in de discussie.
Intussen steggelt de EU maar door over de definitie van nanotechnologie. Nederland wacht af. Hopelijk legt dit advies ook Europees zoveel gewicht in de schaal dat er nu op afzienbare termijn eindelijk besluiten worden genomen over regelgeving die de consument afdoende zal beschermen. Een stevige stakeholderdiscussie over nanomaterialen zou dit kunnen bevorderen.
Abonneren op:
Posts (Atom)