Nadat vorige week de namen van Miriam Rasch en de wetenschapsredactie van het Reformatorisch Dagblad konden worden gepresenteerd als eerste bloggers voor NanoPlaza, kunnen nu ook de namen van Sharon Gesthuizen en Arthur ten Wolde worden toegevoegd. NanoPlaza bericht met grote regelmaat over de voors en tegens van nanotechnologie. De website is aan niemand of niets gelieerd. NanoPlaza is een initiatief van Frits de Jong (www.nanoplaza.nl).
Sharon Gesthuizen is is sinds 30 november 2006 lid van de Tweede Kamerfractie van de SP, en woordvoerder Economische Zaken en Justitie. Haar eerste bijdrage is eind maart te verwachten.
Arthur ten Wolde werkt als senior consultant bij IMSA Amsterdam, een onafhankelijk adviesbureau en denktank voor duurzaamheid en innovatie. Ten Wolde is gepromoveerd natuurkundige en werkte eerder voor Shell, Stichting Toekomstbeeld der Techniek (STT), en als secretaris Technologiebeleid voor de Vereniging VNO-NCW. De eerste bijdrage van Ten Wolde, waarvan op donderdag 17 februari in nrc.next een door hem en Sijas Akkerman geschreven opinieverhaal verscheen (‘Fabrikant moet nanodeeltjes vermelden’), wordt geplaatst op woensdag 23 maart.
woensdag 23 februari 2011
vrijdag 18 februari 2011
Lomborg moet gaan werken voor de duurzame energiesector
Investeren in duurzame energie schept wel degelijk werkgelegenheid, betogen hoogleraren Frans Berkhout, Reyer Gerlagh en Jan Rotmans op 18 februari 2011 in NRC Handelsblad. Bjørn Lomborg beweert van niet, namelijk. Lomborg citeert uit het recente Gülenrapport over groene banen, maar dat rapport is methodisch, niet inhoudelijk. Het is gewoon moeilijk om groene banen te definiëren. De energietransitie leidt wel degelijk tot nieuwe banen rond schone energie, geven ook Rolf de Vos en Max Rathman van Ecofys in dezelfde krant aan. Een recent onderzoek kwam uit op meer dan 1,4 miljoen banen in Europa rond duurzame energie in 2004. De transitie leidt ook tot krimp in traditionele sectoren, zoals de fossiele energiesector. Dat is pijnlijk voor mensen die hun baan verliezen, maar niet voor de werkgelegenheid als geheel.
Mondiaal gezien is schone energie een van de snelst groeiende sectoren, met dertig procent groei in private investeringen in het afgelopen jaar volgens de Wall Street Journal. De meeste groene banen worden gecreëerd zonder subsidie.
De auteurs wijzen ook op de ontwikkeling in Lomborgs standpunten: eerst klimaatscepticus. Toen moest hij toegeven dat het klimaat toch echt verandert, maar zei er meteen bij dat het te duur was om er iets tegen te doen. En nu beweert hij dat het wel kan, maar dat het niets oplevert.
Mijn conclusie is het volgende.
Lomborg pleit consequent tegen maatregelen die de fossiele energiesector schaden. Dat maakt hem natuurlijk een populaire spreker bij bedrijven zoals Exxon, zoals Jim Hoggan op zijn blog aangeeft. Hij haalt er maar wat argumenten bij, consequentie doet totaal niet ter zake. Zijn pleidooi voor investeringen in onderzoek naar duurzame energie is natuurlijk volslagen nep, en bedoeld om ons om te tuin te leiden. Hij doet net of hij voor duurzame energie is en of hij nuchter de voor- en nadelen afweegt, waardoor hij aan geloofwaardigheid wint. Niets daarvan, hij is slechts een sluwe woordkunstenaar, we nemen hem veel te serieus!
Zijn pleidooi voor onderzoek naar duurzame energie geeft wel aan dat deze antilobby langzamerhand aan het eind van zijn latijn is. Zonne-energie is bijna commercieel. Het wordt tijd dat Lomborg zijn geldstroom in het lezingcircuit verlegt naar de duurzame energiesector - en gaat pleiten voor snelle invoering van duurzame energie!...
Bronnen:
http://www.nrc.nl
http://www.desmogblog.com/bjorn-lomborg%E2%80%99s-climate-confusionist-spin-never-ending
Mondiaal gezien is schone energie een van de snelst groeiende sectoren, met dertig procent groei in private investeringen in het afgelopen jaar volgens de Wall Street Journal. De meeste groene banen worden gecreëerd zonder subsidie.
De auteurs wijzen ook op de ontwikkeling in Lomborgs standpunten: eerst klimaatscepticus. Toen moest hij toegeven dat het klimaat toch echt verandert, maar zei er meteen bij dat het te duur was om er iets tegen te doen. En nu beweert hij dat het wel kan, maar dat het niets oplevert.
Mijn conclusie is het volgende.
Lomborg pleit consequent tegen maatregelen die de fossiele energiesector schaden. Dat maakt hem natuurlijk een populaire spreker bij bedrijven zoals Exxon, zoals Jim Hoggan op zijn blog aangeeft. Hij haalt er maar wat argumenten bij, consequentie doet totaal niet ter zake. Zijn pleidooi voor investeringen in onderzoek naar duurzame energie is natuurlijk volslagen nep, en bedoeld om ons om te tuin te leiden. Hij doet net of hij voor duurzame energie is en of hij nuchter de voor- en nadelen afweegt, waardoor hij aan geloofwaardigheid wint. Niets daarvan, hij is slechts een sluwe woordkunstenaar, we nemen hem veel te serieus!
Zijn pleidooi voor onderzoek naar duurzame energie geeft wel aan dat deze antilobby langzamerhand aan het eind van zijn latijn is. Zonne-energie is bijna commercieel. Het wordt tijd dat Lomborg zijn geldstroom in het lezingcircuit verlegt naar de duurzame energiesector - en gaat pleiten voor snelle invoering van duurzame energie!...
Bronnen:
http://www.nrc.nl
http://www.desmogblog.com/bjorn-lomborg%E2%80%99s-climate-confusionist-spin-never-ending
donderdag 17 februari 2011
Fabrikant moet nanodeeltjes vermelden
Gepubliceerd in NRC Handelsblad, Opinie, 16 februari 2011
De Tweede Kamer vergadert morgen over nanotechnologie. “Nano” betekent klein, een miljoenste deel van een millimeter. Nanostructuren kunnen overal in zitten: van koffiemelkpoeder tot sokken, en van koelkasten tot gezichtscrèmes. Naar schatting zit het al in meer dan duizend consumentenproducten. Wetenschappers zien grote mogelijkheden, maar ook risico’s in het toepassen van nanotechnologie. Nanotechnologie is van belang voor topbedrijven zoals DSM, AkzoNobel, Dow, Philips en ASML. Tegelijk komen de meeste nanoproducten via import ons land in. Omdat er nog veel onbekend is over de risico’s is het nodig dat minister Schippers (Volksgezondheid, VVD) en staatssecretaris Atsma (Milieu, CDA) de veiligheid waarborgen voor mens en milieu.
Het kabinet zet in op nano, ondanks de grote onzekerheden over de risico’s van de superkleine deeltjes. Ook Nederlandse burgers willen verder met nanotechnologie, maar alleen als de overheid garandeert dat nanotoepassingen veilig zijn. Dat blijkt uit de door de overheid zelf georganiseerde ‘Maatschappelijke Dialoog Nanotechnologie’.
Titaandioxidenanodeeltjes zitten als uv-filter in gezichts- en zonnebrandcrèmes. Onder bepaalde omstandigheden kunnen die minieme deeltjes door de huid heen dringen. Wat onverwachte, toxische reacties op kan leveren in lichaamsweefsel van mens en dier. Onderzoek waarbij bijvoorbeeld grote hoeveelheden titaandioxide nanodeeltjes aan proefdieren werden gevoerd, wijzen uit dat onder bepaalde omstandigheden onstekingsreacties en zelfs kanker behoren tot de risico’s. Meer onderzoek is nodig om conclusies te kunnen trekken voor de mens. Hoe dan ook is cruciaal dat de nanodeeltjes goed zijn gecoat. We weten niet of dat bij alle producten het geval is.
Nanozilver zit als antibacterieel middel in sokken, koelkasten en op toetsenborden. Bekend is dat nanozilver doorgaat met zijn antibacteriële werking als het bijvoorbeeld via het wassen van kleding in het milieu terechtkomt. Ook kan een ruime toepassing van nanozilver mogelijk leiden tot resistentie van mensen tegen nanozilver. Dat zou als gevolg kunnen hebben dat de medische industrie nanozilver niet meer toe kan passen als desinfectans. Verder zijn er aanwijzingen dat nanozilver de kwaliteit van sperma negatief kan beïnvloeden. Het Duitse Nationale Instituut voor Risicobeoordeling BfR heeft in juni 2010 het advies gegeven om vooralsnog geen nanozilver in consumentenproducten toe te passen.
Nanosilica zit als antiklontermiddel in sommige koffiepoeders en poedersoepen. Pas afgelopen jaar is dit toegegeven door de Federatie Nederlandse Levensmiddelenindustrie. Het RIVM doet extra onderzoek naar de risico’s hiervan.
Natuurlijk is het belangrijk om in te spelen op de kansen die nanotechnologie ook biedt. Tegelijk is het nodig om incidenten te voorkomen. Niemand wil een herhaling van de problematische introductie van genetische gemodificeerde voedingsgewassen (gmo’s). Laat staan een scenario zoals we dat van asbest kennen. Normaal gesproken is er regelgeving die burgers beschermt tegen incidenten, maar het aanpassen en invoeren van belangrijkste Europese wet- en regelgeving voor de toelating van nanoproducten, REACH, kost nog twee tot vier jaar. Ondertussen is niet duidelijk of alle producten die nu op de markt zijn en komen, veilig zijn.
Daarom moeten Schippers en Atsma in de tussentijd extra maatregelen nemen. Dat begint met transparantie in de vorm van een snelle invoering van een meldplicht voor nanoproducten. Zo kunnen consumenten zelf bepalen of ze een product met nanodeeltjes willen kopen of niet. Een deel van het bedrijfsleven verzet zich tegen Nederlandse regelgeving, terwijl sommige bedrijven met nano in eigen producten zich aan het debat onttrekken. Dit vanuit de angst slapende honden wakker te maken. Volgens het Duitse Öko Institut is een register haalbaar en nuttig. Frankrijk werkt al aan een eigen nanoregister. Zelfs het Australische bedrijfsleven pleit voor meldplicht. De Duitse milieuminister wil meldplicht op Europese schaal.
Ook is er meer en beter gecoördineerd onderzoek nodig, te beginnen met het bijeen harken van de versnipperde testresultaten die diverse EU-onderzoeken hebben opgeleverd. Over de noodzaak van meer nanotoxicologisch onderzoek, internationale normen en testprotocollen bestaat brede consensus. Het kabinet moet daar op inzetten. Ook kan het Kabinet meer proefprojecten met branches opzetten, naar goed voorbeeld van de Nederlandse verf- en drukinktindustrie.
Om deze maatregelen snel in te voeren, is het goed als Tweede Kamer en regering het bestaande klankbordoverleg tussen overheid, bedrijfsleven, wetenschappers en maatschappelijke organisaties uitbreiden tot een onafhankelijk platform. Bovendien is het nodig de onafhankelijke publieksdialoog voort te zetten om de aanpak van de risico’s en nieuwe ontwikkelingen te bespreken, maar ook om het draagvlak te versterken voor de vele kansen die nanotechnologie biedt, zoals goedkopere zonnepanelen en nieuwe medicijnen.
Transparantie en dialoog maken geen slapende honden wakker, integendeel. Ze zorgen er voor dat overheid, bedrijfsleven, wetenschap en maatschappelijke organisaties de veiligheid van mens en milieu zo goed mogelijk kunnen waarborgen.
Arthur ten Wolde werkt als senior consultant bij denktank IMSA Amsterdam
Sijas Akkerman werkt als teammanager Landbouw en Economie bij Natuur &Milieu
De Tweede Kamer vergadert morgen over nanotechnologie. “Nano” betekent klein, een miljoenste deel van een millimeter. Nanostructuren kunnen overal in zitten: van koffiemelkpoeder tot sokken, en van koelkasten tot gezichtscrèmes. Naar schatting zit het al in meer dan duizend consumentenproducten. Wetenschappers zien grote mogelijkheden, maar ook risico’s in het toepassen van nanotechnologie. Nanotechnologie is van belang voor topbedrijven zoals DSM, AkzoNobel, Dow, Philips en ASML. Tegelijk komen de meeste nanoproducten via import ons land in. Omdat er nog veel onbekend is over de risico’s is het nodig dat minister Schippers (Volksgezondheid, VVD) en staatssecretaris Atsma (Milieu, CDA) de veiligheid waarborgen voor mens en milieu.
Het kabinet zet in op nano, ondanks de grote onzekerheden over de risico’s van de superkleine deeltjes. Ook Nederlandse burgers willen verder met nanotechnologie, maar alleen als de overheid garandeert dat nanotoepassingen veilig zijn. Dat blijkt uit de door de overheid zelf georganiseerde ‘Maatschappelijke Dialoog Nanotechnologie’.
Titaandioxidenanodeeltjes zitten als uv-filter in gezichts- en zonnebrandcrèmes. Onder bepaalde omstandigheden kunnen die minieme deeltjes door de huid heen dringen. Wat onverwachte, toxische reacties op kan leveren in lichaamsweefsel van mens en dier. Onderzoek waarbij bijvoorbeeld grote hoeveelheden titaandioxide nanodeeltjes aan proefdieren werden gevoerd, wijzen uit dat onder bepaalde omstandigheden onstekingsreacties en zelfs kanker behoren tot de risico’s. Meer onderzoek is nodig om conclusies te kunnen trekken voor de mens. Hoe dan ook is cruciaal dat de nanodeeltjes goed zijn gecoat. We weten niet of dat bij alle producten het geval is.
Nanozilver zit als antibacterieel middel in sokken, koelkasten en op toetsenborden. Bekend is dat nanozilver doorgaat met zijn antibacteriële werking als het bijvoorbeeld via het wassen van kleding in het milieu terechtkomt. Ook kan een ruime toepassing van nanozilver mogelijk leiden tot resistentie van mensen tegen nanozilver. Dat zou als gevolg kunnen hebben dat de medische industrie nanozilver niet meer toe kan passen als desinfectans. Verder zijn er aanwijzingen dat nanozilver de kwaliteit van sperma negatief kan beïnvloeden. Het Duitse Nationale Instituut voor Risicobeoordeling BfR heeft in juni 2010 het advies gegeven om vooralsnog geen nanozilver in consumentenproducten toe te passen.
Nanosilica zit als antiklontermiddel in sommige koffiepoeders en poedersoepen. Pas afgelopen jaar is dit toegegeven door de Federatie Nederlandse Levensmiddelenindustrie. Het RIVM doet extra onderzoek naar de risico’s hiervan.
Natuurlijk is het belangrijk om in te spelen op de kansen die nanotechnologie ook biedt. Tegelijk is het nodig om incidenten te voorkomen. Niemand wil een herhaling van de problematische introductie van genetische gemodificeerde voedingsgewassen (gmo’s). Laat staan een scenario zoals we dat van asbest kennen. Normaal gesproken is er regelgeving die burgers beschermt tegen incidenten, maar het aanpassen en invoeren van belangrijkste Europese wet- en regelgeving voor de toelating van nanoproducten, REACH, kost nog twee tot vier jaar. Ondertussen is niet duidelijk of alle producten die nu op de markt zijn en komen, veilig zijn.
Daarom moeten Schippers en Atsma in de tussentijd extra maatregelen nemen. Dat begint met transparantie in de vorm van een snelle invoering van een meldplicht voor nanoproducten. Zo kunnen consumenten zelf bepalen of ze een product met nanodeeltjes willen kopen of niet. Een deel van het bedrijfsleven verzet zich tegen Nederlandse regelgeving, terwijl sommige bedrijven met nano in eigen producten zich aan het debat onttrekken. Dit vanuit de angst slapende honden wakker te maken. Volgens het Duitse Öko Institut is een register haalbaar en nuttig. Frankrijk werkt al aan een eigen nanoregister. Zelfs het Australische bedrijfsleven pleit voor meldplicht. De Duitse milieuminister wil meldplicht op Europese schaal.
Ook is er meer en beter gecoördineerd onderzoek nodig, te beginnen met het bijeen harken van de versnipperde testresultaten die diverse EU-onderzoeken hebben opgeleverd. Over de noodzaak van meer nanotoxicologisch onderzoek, internationale normen en testprotocollen bestaat brede consensus. Het kabinet moet daar op inzetten. Ook kan het Kabinet meer proefprojecten met branches opzetten, naar goed voorbeeld van de Nederlandse verf- en drukinktindustrie.
Om deze maatregelen snel in te voeren, is het goed als Tweede Kamer en regering het bestaande klankbordoverleg tussen overheid, bedrijfsleven, wetenschappers en maatschappelijke organisaties uitbreiden tot een onafhankelijk platform. Bovendien is het nodig de onafhankelijke publieksdialoog voort te zetten om de aanpak van de risico’s en nieuwe ontwikkelingen te bespreken, maar ook om het draagvlak te versterken voor de vele kansen die nanotechnologie biedt, zoals goedkopere zonnepanelen en nieuwe medicijnen.
Transparantie en dialoog maken geen slapende honden wakker, integendeel. Ze zorgen er voor dat overheid, bedrijfsleven, wetenschap en maatschappelijke organisaties de veiligheid van mens en milieu zo goed mogelijk kunnen waarborgen.
Arthur ten Wolde werkt als senior consultant bij denktank IMSA Amsterdam
Sijas Akkerman werkt als teammanager Landbouw en Economie bij Natuur &Milieu
Abonneren op:
Posts (Atom)