Sebastien Valkenberg haalt hard uit naar de Club van Rome als apocalyptische “onheilsprofeet” die ons tot in de badkamer een schuldgevoel zou aanpraten (Verdieping, 3 maart). Niet alleen is zijn kritiek niet nieuw, je mag van een filosoof op zijn minst verwachten dat hij de rapporten die hij bekritiseert ook goed heeft gelezen. Dat is hier duidelijk niet het geval. Hij verwijt de Club van Rome dat deze de factor innovatie vergeten is, maar in de “Grenzen aan de Groei” publicaties van 1972 en 1974 wordt hiermee wel degelijk rekening gehouden via scenario’s waarin de natuurlijke hulpbronnen meer of minder snel opraken. De update uit 2004 beschrijft bovendien een apart scenario met zeer optimistische technologische aannames. Zelfs in dat geval lopen we de komende eeuw aan tegen de grenzen aan de groei.
Het Planbureau voor de Leefomgeving en de Australische organisatie CSIRO hebben onlangs bevestigd dat de wereld zich ruwweg volgens het standaardscenario uit 1974 ontwikkelt. Dit scenario laat zien dat we afstevenen op overshoot en collapse. Niet om de enkele reden dat de olie op raakt – daar doen de modellen in tegenstelling tot wat Valkenberg beweert geen expliciete uitspraak over - maar omdat alle natuurlijke hulpbronnen met steeds meer kapitaal en milieuschade gewonnen moeten worden. Schuldgevoel heeft weinig zin, maar lees eerst deze publicaties eens in plaats van eindeloos te douchen.
Arthur ten Wolde en George Wurpel, IMSA Amsterdam
Geen opmerkingen:
Een reactie posten